Një grafit i shkruar në murin e rrethojës së shkollës na e ndezi zjarrin në shpirt, teksa bie borë e janarit me flluska të trasha

E, ku ka zjarr që merr flakë në janarin e kësaj bore, pos në shpirt

“Rroftë Kosova!” është një grafit, i cili rri i shkruar në murin e shkollës qe 22 vjet. I shkruar në kohën kur aty patrullonte policia serbe, duke kërkuar viktimat e radhës ndër shqiptarët e inatosur në Beogradin zyrtar, e që vrisnin djem e burra të Kosovës për kërkesa politike. Ishte një frymë që disponimi anti-serb në Kosovë bartej në krahët e shpresës tek çdo shqiptar që kërkonte liri, përderisa gjërat në terren zhvilloheshin me shpejtësi të pazakonshme drejt luftës

Grafiti ma kujton vrapin e Kosovës dhe të diplomacisë drejt kërkesave të shmangies së luftës, por brenda Kosovës punohej për një trup ushtarak, e që do ta kishte në dorë edhe politikën, për t’i dhënë fund durimit dhe dhunës serbe në Kosovë

Kaluam me gruan pranë atij muri dhe ndaluam ta shihnim grafitin. Një rrugicë e fshehtë, që pak bie në sy, në Vranjevcin e trimave dhe të hajnave, njëkohësisht

Thënë ndryshe, në lagjen e çudirave që kanë ndodhur dhe ndodhin akoma për çdo ditë

Para se të arrinim afër selisë së EULEX-it, gruaja zbriti nga vetura për të shkuar në punë në QKUK ndërsa unë vazhdova tutje, me impresionimin e grafitit

Kur në prillin e vitit 1999 ishte zbrazur mëhalla e gruas, edhe ajo, me prindërit e vet, kishte hipur në kamion për ta lëshuar Kosovën, e kjo kishte ndodhur afër murit të grafitit

Asaj i ishin kthyer kujtimet e hidhura dhe kishte filluar të fliste me veten

Një djalë, rreth të 25-ave, e kishte parë time grua duke folur me veten dhe, me mendjen se po i fliste atij, i ishte drejtuar nëse e kishte me të
Ndërkohë, ime grua kishte vërejtur se kalimtari i drejtohej edhe me pyetje

Kur u kthye pas dite ime grua në shtëpi, ma përcolli storien e tronditur

“Dreqi të shtyri ta shikosh grafitin e para një shekulli! Ia pash sherrin, sepse ecja duke menduar si kishim ikur për në Shqipëri. Të gjithë më kanë shikuar, duke folur me vete deri te puna. Kurrë nuk kam qenë më keq se sot…”, më thotë ajo

Dhe, më mbeti në kokë kjo që më tha gruaja. Ma solli në mend edhe vdekjen e babait edhe pamjen e tij në kohë lufte, madje edhe ditën kur mezi arrita t’i siguroja dërrasat dhe qefinin për ceremoninë e vdekjes. Ishte kohë lufte dhe unë duhej të kujdesesha për varrimin, duhej të varrosej babai
Megjithatë, nuk kam folur vetë me vete asnjëherë

I thashë gruas se unë nuk kisha folur vetë me vete edhe në atë gjendje, por ajo ma priti
“Ke folur, por nuk e ke parë veten! As unë nuk shihja se po flisja vetë me vete gjatë rrugës!

Askush nuk e sheh veten, të tjerët të shohin
Vërtet, ka mundësi që njeriu nuk e sheh veten nëse flet vetë me vete në rrugë
A është kjo e mundur

Hy në zyrë dhe shikoj në rrugë nëpërmjet dritares. Një grua vjen nga shkolla “Elena Gjika”. Zgjedh ecjen nëpër borë, sepse rruga në mëngjes ka akull. Teksa ecë flet vetë me vete. Vjen edhe një zonjë tjetër dhe bërtet me të madhe: “Dreqi ta hajë këtë lagje, është bërë më zi se në katund prej qenve të rrugës!
Fjala është për rrugën “Ali Hadri”, në pjesën më të vjetër të Prishtinës. E, nga të rinjtë tanë, me siguri, pak kush di sot për Ali Hadrin! Njerëzit më shumë informohen nga thashethemet në kafene ku pinë kafe ose pinë raki

E pyet një burrë një djalë të ri në Gjakovë
“Më falni, e dini ku ndodhet shkolla “Bajram Curri
“Ku punon ai?”, ia kthen djali

Qëndroj edhe më tutje pranë dritares së zyrës dhe vetëm një burrë nuk e pash duke folur vetë me vete… Por, ai fliste në telefon
Pas dite, kur u ktheva në shtëpi, nisa t’i tregoj gruas për atë që kisha parë derisa ndodhesha në zyrë. I thashë se nuk duhej të brengosej për ditën kur ka folur vetë me vete, sepse pash se të gjithë po flisnin vetë me vete

Kur njerëzit flasin vetë me vete – bie qeveria

E, çka i thonë njerëzit vetvetes? Është rëndë, me siguri, kur njeriu flet me veten! E gjykon veten apo e mallkon
Duhet, gjithsesi, një psikolog analitik të tregojë më shumë detaje pse ndodh ky fakt te njerëzit. Por, nëse shikon strukturën sociale të tyre, shumica e atyre janë njerëz që kanë dal nga shtëpitë e veta të përcjellë nga zënkat me fëmijët a familjen. Ose, nuk kanë pasur çfarë t’u japin fëmijëve në shkollë, ose nuk kanë pasur çfarë t’u shtrojnë në tavolinën për ushqim

Dhe, e gjithë kjo socio-psikologji reflektohet në vetvete me humbjen e durimit social, sepse edhe durimit dikur i vjen fundi
E, këtë dukuri nuk e shohin politikanët tanë, sepse kjo dukuri nuk rrjedh nga syri, por nga mendja dhe shpirti njerëzor, e që di ta lexojë varfërinë
Pra, kur njerëzit nuk ngopen bukë, për ta më nuk ka rëndësi a flasin vetë me vete apo me dikë tjetër. Ata gjithsesi do të flasin me dikë
Gjithë këta mijëra arsimtarë, mjekë, shërbyes civilë që janë në grevë, janë një shembull faktik se ku e ka quar sot shteti gjendjen qytetare! Thonë se nuk kanë para t’i rrisin rrogat, kurse kanë para për asfalt
Kjo është lojë, se jo mahi! Safet Krivaça (Kosovarja